Islandia należy do jednych z najpiękniejszych krajów w Europie, nie mniej również i najzimniejszych. W czasie zimy dochodzi tutaj do temperatur rzędu – 30 a nawet 40 stopni Celsjusza. Jeżeli dodamy do tego częste opady atmosferyczne i skłonność do występowania zamieci śnieżnych na tym terenie, otrzymamy iście wybuchową mieszankę. Aby uchronić się od niekorzystnych warunków pogodowych, mieszkańcy Islandii musieli opracować swój własny sposób budowy domostw. Tak powstały projekty domów o zielonych dachach.

Kraj ten był w tej materii prekursorem. Pierwsi osadnicy przybywający na tę lodową wyspę zastali bogactwo brzozowych lasów. Jednak szybko okazało się, że drewno nie było zbyt dobrym materiałem budowlanym. Pierwsze zimy szybko potwierdziły te tezę sprawiając, że ściany dosłownie rozpadały się pod naporem wiatru i śniegu niczym w bajce od wilku i trzech świnkach. Architekci musieli zatem wymyślić inne rozwiązanie. Kamień był solidnym materiałem, jednak niskie temperatury na zewnątrz uniemożliwiały jego wykorzystanie. Dodatkowym problemem było pozbawienie Islandii możliwości importowania materiałów z innych krajów z uwagi na niską wytrzymałość łodzi.

Rozwiązanie musiało zatem być odnalezione w obrębie wyspy. Legenda głosi, że jeden z osadników podczas mroźnej zimy ukrył się w jaskini, porośniętej z zewnątrz zamarzniętą trawą. Po rozpaleniu ogniska zauważył on, że pomieszczenie te utrzymuję wysoką temperaturę. Wieść szybko się rozniosła i nastąpiły pierwsze prace nad zielonymi dachami. Początkowo miały one formę drewnianej konstrukcji pokrytej warstwami torfu, o kamiennych fundamentach. Jedynie przednia fasada domu miała zwykłą, drewnianą formę. W późniejszych latach, drewno zaczęto zastępować kamieniem.

Przez wieki architektura brnęła do przodu, a domy o trawiastych dachach systematycznie zastępowano konstrukcjami z żelaza i betonu zbrojeniowego. Jednak nawet w dzisiejszych czasach, w najzimniejszych zakątkach Islandii możemy napotkać jeszcze te wspaniałe zielone konstrukcje.

Źródło: inhabitat.com