W dzisiejszych czasach wyrażenie hortus conclusus oznacza ogrody średniowiecznie, mieszczące się w obrębie murów zamkowych. Jednakże w czasach wyjątkowej pobożności, ogrody te miały nieco inne znaczenie. Średniowiecze jest okresem licznych zmian na tle religijnym. Pojawiały się nowe dogmaty wiary, a jednym z nich był kult poświęcony Maryi Dziewicy.

Spowodowało to rozwój sztuki i kultury, a także ogrodnictwa. Wspomniany hortus conclusus był ogrodem poświęconym Maryi, będący świętym miejscem dla ówczesnych chrześcijan, podobnie jak dla muzułmanina był nim ogród islamski. Głównym założeniem było podobieństwo do świętego ogrodu biblijnego – Edenu. Wygląd został zaczerpnięty z Pieśni Salomona, brzmiącej „Siostra moja , moja oblubienica jest ogrodem zamkniętym; ogrodem zamkniętym, fontanną zapieczętowaną...”.

W interpretacji chrześcijańskiej ogród zamknięty symbolizuję wspólnotę Kościoła, natomiast fontanna oznaczała błogosławieństwo w postaci chrztu. Ogrody było otoczone murem, który miał oznaczać odcięcie się od nieczystości panującej na świecie. W późniejszym okresie ludzie kładli większy nacisk na Nowy Testament, co zaowocowało uznaniem zamkniętego ogrodu jako symbolu Maryi i Chrystusa, który przynosił „duchowe owoce”.

Hortus conclusus często nie był osobnym ogrodem, lecz mniejszym, zabudowanym ogrodem mieszczącym się pośrodku większego. Był miejscem pełnym luksusu i swobody. Wokół fontanny, stanowiącej epicentrum ogrodu, umieszczone były liczne ścieżki oraz rabaty. Kwiatami najczęściej uprawianymi w hortus conclusus były lilia, róża oraz fiołek, symbolizujące Matkę Boską. Biała lilia oznaczała czystość, czerwone płatki róży krew męczenników, natomiast fiołek był symbolem pokory.

Ogrody te były wyjątkowo zadbane i posiadały małe ilości roślin. Nieliczne drzewa, takie jak figowce, jabłonie, były odniesieniem do wydarzeń opisanych w Biblii. W XII wieku Maryja została utożsamiona z oblubienicą z Pieśni Salomona i stała się ogrodem zamkniętym, którego jedynym owocem był sam Bóg. Stała się również fontanną, dającą wodę życia, czystą i zmazującą grzechy ludzkie.

Źródło: Penelope Hobhouse - Historia ogrodów