Holenderski styl ogrodniczy jest jednym z tych, które nie są eksponowane w dzisiejszych czasach. Zaistniał około XV wieku, rozwijając się prężnie wraz ze stylem francuskim, angielskim, japońskim i chińskim. Wzorowany na sztuce ogrodniczej Francji, przyjął założenia jej pokrewne.

Za priorytet podczas tworzenia ogrodu, przyjmowano bogate obsadzenie terenu. Wyróżniał się gęstą atmosferą i efektownym wykorzystaniem przestrzeni. Ogrodami holenderskimi oznaczano często także plantacje tulipanów. Mimo podobieństwa do francuskiego stylu, ukształtowanie terenu Holandii wymagało wprowadzenia pewnych zmian. Istotnym elementem na który zwracali uwagę architekci, była skala. Holendrzy przyjęli system, w którym niezależnie od wielkości ogrodu, będzie on podzielony na mniejsze strefy. Miejsca te pełniły różne role. Jedna ze stref była przeznaczona pod rekreacje, druga pod nasadzenia kwiatów, a jeszcze inne służyły jako teren dla dzikiego ptactwa.

Japończycy, którzy podobnie jak Holendrzy, skupiają się na małych ogrodach, często eksponują poszczególne elementy wyróżniające się w ogrodzie – skałę, drzewo, element małej architektury . Styl holenderski jest całkowitym przeciwieństwem tego założenia. Ich myślą przewodnią było skupienie uwagi na całym ogrodzie, nie zaś na wyróżniającym się elemencie. Stosowano marmurowe ozdoby, liczne nasadzenia kwiatów, obeliski, posągi oraz formy ukształtowane z żywopłotów.

Skala całkowicie eliminowała duże gatunki drzew. Zamiennie stosowano liczne gatunki karłowate. Ważnym elementem krajobrazu była woda, płynąca w kanałach, dzielących ogród na mniejsze strefy. Fontanny posiadały niskie ciśnienie, ze względu na małą zasobność źródeł holenderskich. Były niskiej wysokości i posiadały formalny kształt, komponujący się z harmonią ogrodu. Fontanny, rzeźby oraz bramy były malowane na złoto. Miało to symbolizować majętność i przepych panujące w kraju.

Źródło: http://www.architecture-student.com