W drzewach jest coś szczególnego. Jako istotny składnik niemal każdego krajobrazu, określają one charakter terenu i mówią nam gdzie jesteśmy (w strefie umiarkowanej, czy w krajach śródziemnomorskich). To żywe kroniki natury... najwyższe, najstarsze i najcięższe istoty żywe na Ziemi.

Jeżeli chcielibyście oznaczyć jakieś drzewo, ale nie macie pojęcia jaki to gatunek to proponuję zaopatrzyć się w przewodnik DRZEWA POLSKI I EUROPY. Przewodnik po przyrodzie, autorstwa Davida Suttona. Obszar, który uwzględnia przewodnik rozciąga się od granicy lasów Skandynawii i północnej Rosji do wysp na Morzu Śródziemnym oraz od wybrzeży Atlantyku na Zachodzie do uralu, brzegów Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego oraz wysp na Morzu Egejskim na wschodzie. Nacisk położono przede wszystkim na gatunki najczęściej spotykane i znane prawie każdemu. Uwzględniono wiele gatunków rodzimych, z wyjątkiem tych, których zasięg jest mały lub które są trudne do oznaczenia i mają wątpliwy status.

Książka liczy 192 strony i w swej zasadniczej części przedstawia szczegółowe opisy i ilustracje ponad 450 drzew. Autor poświęcił osiem początkowych, krótkich rozdziałów wprowadzeniu w istotę książki, gdzie znajdziemy definicję drzewa, najważniejsze informacje o nazwach drzew, z odniesieniami do angielskich i europejskich opracowań wzorcowych, zgrabne ukazanie roli drzew w przemianach szaty roślinnej Europy od czasu ustąpienia lodowców i znaczenia drzew w ekosystemach i kulturze, omówienie głównych pojęć morfologicznych, co ma oswoić czytelnika z materią oznaczania roślin w terenie, wreszcie szczegółowe wskazówki tyczące korzystania z książki, zawierające objaśnienie znaczenia poszczególnych pól każdej strony itp. Uzupełnia to prosty, skonstruowany z myślą o laikach, klucz do oznaczania tych rodzin lub grup drzew, które następnie będą przedstawiane w zasadniczej części książki. Opis gatunku i towarzyszące mu ilustracje są dogłębnie przemyślane. Opis rozpoczyna zawsze celne przedstawienie cech najbardziej rzucających się w oczy, często znanych czytelnikowi, potem następują informacje o zasięgu i roślinach podobnych, z wypunktowaniem cech, służących do odróżniania. Zarówno gatunek podstawowy jak pokrótce omówione rośliny do niego podobne są wiernie zilustrowane barwnymi rysunkami. Podstawowe cechy gatunku przedstawione są w ramce na dole każdej strony (patrz rysunek poniżej)

Książkę kończy wspólny indeks nazw naukowych, latynizowanych i polskich oraz nazwy i adresy polskich instytucji naukowych zajmujących się problematyką drzew.

Serdecznie polecam, jest bardzo pomocna :)

Marta Kamchen